مهـدی یدالهی

شعر ومداحی درباره مادر

 مادر چه شد پا تا سرِ تو درد دارد                                       از ضربِ در این پیکرِ تو درد دارد

تو میروی اما بدان بانوی خانه                                           از داغِ هجرت شوهرِ تو درد دارد

زهرا نمازش را نشسته خواند حیدر                                 پهلویش از میخ درِ تو درد دارد

بگشای چشمانت ببین زهرا نشسته                                       زینب کنار بسترِ تو درد دارد.

با دستهایت شانه کن موی سرش را.                                 لب خنده های آخرِ تو درد دارد

کن شانه موهای سر زینب که روزی                                 آن سر به جای این سر تو درد دارد.

بغضی درون سینه دارد نور عینت                                        بهر حسینت حیدر تو درد دارد

بی تاب مادر گشتی و در کربلا باز                                         از تیر دشمن پیکر تو درد دارد

تنها شدی در کربلا اما به جایت                                         پشت و پناه لشگر تو درد دارد

روزی کنار شط رسد با مشک خالی                                     عباس آن آب آورِ تو درد دارد.

می‌آید آن روزی که از سوز عطش باز                                  لبهای خشک اصغر تو درد دارد

از روی تل خواهر صدا میزد برادر                                    از ضرب خنجر حنجر تو درد دارد.

مادر مهربانترین یار

ترک سفر کردی و رفتی از بر من                         ای مهربان بانوی خانه مادر من

هم راه رفتن را به من آموختی تو                           هم وقت سختیها تو بودی یاورِ من

از جان و از دل دوستت دارم همیشه                       ای در گذار جاده های باورِ من.

جبران آن چشمانِ بی خوابت برایم                       دیگر ندارد خواب چشمان ترِ من

با شیره جان پروریدی طفلِ خود را                        خشکیده بعدت شاخه ی نیلوفر من

تنها رفیق روزگار از پیشم این بار                    رفتی چرا ای سایه ی بالا سرِ من

تا هستم و دنیاست نامت جاودان باد                            ای شاخه ی از برگ گل نازکترِ من.

**************

مرگ یا آغاز حیاتی دوباره

"مرگ یعنی خاک یا سنگ لحد                                 خواندن یک قل هو الله احد"

مرگ یعنی جسمِ بی جان زیرِ خاک                        سینه ها از داغِ یاران چاک چاک

مرگ یعنی از جهان گشتن جدا                              مرگ یعنی اوج ,تا عرشِ خدا

مرگ آغازِ جهانی دیگر است.                         جسمِ ما در این جهان بازیگر است.

نقشها بر ما دهد نقش آفرین                                  تا نمیرد این تنِ ما در زمین.

ما همه بازیگرانِ این تنیم.                                        پیله ها دور و برِ خود میتنیم.

مرگ یعنی دستِ خالی از جهان                          رفتن و در زیر گل گشتن نهان

مرگ یعنی اولِ عاشق شدن                              در حریمِ طوفِ حق لایق شدن.

مرگ یعنی با حقایق روبرو                          پرده ها افکنده اند از پیشِ رو.

مرگ پایانِ هر آنچه کرده ایم.                    گر چه ظالم لیک آنجا برده ایم.

مرگ یعنی غصه اندر قصه ها                        میگشاید بهرِ تو پرونده را.

مرگ یعنی نادم از کردار خویش                    شرمسار از دیدنِ دلدارِ خویش

ای خوش آن انسان که با اعمال نیک         مرگ را چون ارثِ جان باشد شریک

مرگ یعنی پرده ها انداختن                         مرگ یعنی سنگِ قبری ساختن.

روی آن شعری برای پندِ ما                           تا بدانیم از چه هستیم از کجا

این جهان باشد حباب اندر حباب                   مرگ یعنی بشکنی در خود حجاب

ای خوشان جسمی که جان دارد هنوز                    در برِ خوبان مکان دارد هنوز.

پند

هر که باشی عاقبت باید اسیر گل شوی.                    ترک سر باید کنی خارج از این منزل شوی.

هی گنه پشت گنه صد توبه بشکستی بشر                   تا به کی در بند این دوار بی حاصل شوی.

گوش کن بانگِ رحیل از دور می‌آید به گوش.       وای از آن روزی که از حال خودت غافل شوی.

هر چه کِشتی عاقبت وقت دِرو باشد نصیب.               در حریم کوی خوبان گر روی کامل شوی.

همنشینِ مار و مورانِ جهان هرگز مشو                           چونکه با این همنشینی مست و لایعقل شوی.

این جهان فانی است ای عاقل به عشقش دل مبند               گر ببندی دل اسیر نفس بی حاصل شوی

میروی می‌ماند از تو قاب عکسی یادگار.                      میرسد روزی که آخر نقل هر محفل شوی.

*****************

همه ی دلخوشی اش بود برادر دارد.                      بهترین یارِ غریبی است که خواهر دارد.

بی برادر شد و بعد حسنش داشت امید.                  چون حسین ابن علی حامی و یاور دارد

کمرش خم شده از داغِ پسرهای جوان.                آه زینب چقدر داغِ مکرر دارد.

سرِ بی جان, تنِ خونین تهِ گودالِ جنون                ناله ها از ستمِ شمرِ ستمگر دارد

بویِ خون دشتِ بلا داغِ جوانان بهشت.               آه این زن چقدر زخم به پیکر دارد

بعد چندی بنویسید که این اسوه صبر.             چقدر خاطره از حنجر و خنجر دارد.

مادر خون جگری دید در آنروز که شمر     خنجرش را به چه حالت سر حنجر دارد.

پدر ای یاور و غمخوار فرزند.                  پدر مشکل گشای کار فرزند.

پدر ای سایۂ روی سرِ ما.                          پدر ای آنکه بودی یار فرزند.

چرا رفتی خزان افتاده در باغ.                  پدر ای تک گل بی خار فرزند.

تو تا بودی توان و قوّتی بود:                            به جسم خسته و بیمار فرزند.

خطاها کرده ام بخشیده ای تو.                       پدر ای محرم اسرار فرزند.

در این وادی چه سازم بی تو ای یار.                 تو بودی شمع شام تار فرزند.

تو را از جان و از دل دوست دارم.                       پدر ای گرمی بازار فرزند.

سیه رویم تو داری آبرویی.                          گره بگشای محشر،کار فرزند.

شعر محلی در وصف شهید

تِوِسه زار و شیدا بهیمه من.                             اسیر دشت و صحرا بهیمه من

ت تن با تیر دشمن بیه پرپر                            دیگر بعد تو تنها بهیمه من

پسر بوردی مره بی یار هاکردی                     اسیر کوچه و بازار هاکردی

ت بوردی بعد تو ای جانِ پسر                         مره غمگین و بی قرار هاکردی

تِوِسه زمبه زار شو تا صواحی                            مِ دل تِ بی قرار شو تا صواحی

مِ دل خشی هسه بی یم همیشه                             تنه قبرِ کنار شو تا صواحی

خامبه یاد هاکنم کرب و بلاره                             همون دشت پر از درد و بلاره

علیِ اکبر و عباس و قاسم                                     شهِ لب تشنه و از تن جدا ره.

پسر تِ تن که صد تا تیر نخرده.                                  تِ تن زخم هزار شمشیر نخرده

تِ تن پسر میون دشتِ هامون                                      کتک از دستِ علم گیر نخرده

پرس بوین پسر دل پر غمینه                                  گمون رسم زمونه این چنینه

که یارون بوردنا وشونِ میون                                  "علی" تنهاترین مردِ زمینه.چ

غزل در فراق پسر جوان;

رفتی و از غم هجر تو چه سازم پسرم.                    من که از داغ فراق تو چنین خون جگرم.

دیده بر در که ببینم رخ زیبای تو را.                          نرود دیده ی زیبای توام از نظرم

ای همه صبر و قرار دل محزون پدر.                   خیز و یک لحظه نگر حسرت چشمان ترم

چشم بگشا و ببین داغ تو پیرم کرده.                      از غم هجر تو اینگونه شده خم کمرم.

رفتی اما به خدا بعد تو غم مونس من.                    بین چه آورده فلک این دم پیری به سرم.

برف پیری بنگر بی تو به رویم بنشست.                      جز غم و درد تو یاری نبود دور و برم.

میروی بعد تو ای شاخه ی پرپر شده‌ام.                      شکوه ام را به کجا ای گل رعنا ببرم.

گر چه عیب است جنون بعد تو بگذار چنین.                  بنویسند که من از همه دیوانه ترم.

نویسنده وطراح التماس دعا دارد