مهـدی یدالهی

کربلایی احمد تهرانی (ره) : یکی از علّت‌هایی که ما توفیق سحرخیزی نداریم و در وقت آن سنگین هستیم ، و گویا

گوش‌هایمان صدای مَلَک منادی را که همه‌ی اولیاء الله را

بیدار می‌کند نمی‌شود ، این است که روح و قلب ما به

خاطر دو مسأله سنگین می‌شود ، و مثل گنجشکی که

به دو پایش وزنه آویخته‌اند ، به وقت سحر نمی‌تواند

برخیزد و به ملاقات یار پر بزند ؛ و یا در عبادات خود ،

روح بالا نمی‌رود و لذّت عبادت را نمی‌چشد .

یکی از آن دو عامل : لغو و لهو و زیاد حرف زدن است ؛و دیگری

که خیلی انسان را سنگین می‌کند ، غیبت کردن است . من عیناً دیدم که غیبت شب ، توفیق سحرخیزی را از انسان سلب می‌کند .

پندهای آسمانی ، ص 188 .