لطفا از تمام مطالب دیدن فرمایید.
بيعت
در حادثه کربلا، تلاش عمده دشمن آن بود که حسين بن علي «ع »
را به بيعت با يزيد بن معاويه وادارد و آن حضرت هم نپذيرفت تا شهيد
شد.نگاهي ريشه اي تر به «اصل بيعت »: بيعت به معناي پيمان و
عهد بستن است.شکستن بيعت، نزد عرب بسيار زشت بوده است.
بيعت با حاکم، نوعي راي موافق دادن و امضا و تبعيت و تعهد اطاعت
محسوب مي شد و عدم بيعت، نوعي تمرد و به رسميت نشناختن.
بيعت در صدر اسلام، مفهوم اطاعت و پذيرش حکومت را داشت و
بيعت کننده با حاکم، نمي توانست با او به مخالفت و جنگ بپردازد
و آنگاه که علني انجام مي گرفت، مردم، بيعت کننده را طرفدار
خليفه و حاکم مي شناختند و پس گرفتن بيعت، معمول و مقبول
نبود، چون هم جانش در خطر مي افتاد، هم آبرويش.
در تاريخ اسلام، بيعت عقبه، بيعت رضوان و... وجود داشت.
قرآن، بيعت مردم را با پيامبر، بيعت با خدا مي داند(فتح،آیه10).
بيعت در اسلام، نه به عنوان روش انتخاب رهبر، بلکه به مثابه
عامل تحکيم حکومت يک امام و رهبر شايسته تلقي مي گردد،
آن هم بر محور شرع و قانون خدا. پس از مرگ معاويه ، يزيد به
والي مدينه نامه نوشت که به هر صورت از حسين بن علي «ع »
بيعت بگيرد.امام حسين نيز که يزيد را شايسته خلافت نمي دانست،
از بيعت امتناع داشت و مي فرمود: «مثلي لا يبايع مثل يزيد».
کسي مثل من با مثل يزيد بيعت نمي کند.
تاريخ : پنجم تیر ۱۳۹۸ | 10:11 | نویسنده : مهــدی یدالهـــی |