مهـدی یدالهی

پروفسور حسابی می‌گوید: ۲۲ سال درس دادم؛

۱- هیچگاه لیست حضور و غیاب نداشتم. چون کلاس باید اینقدر جذاب باشد که بدون حضور و غیاب شاگردت به کلاس بیاید.

۲- هیچگاه سعی نکردم کلاسم را غمگین و افسرده نگه دارم! چون کلاس، خانه دوم دانش آموز هست.

۳-هر دانش آموزی دیر آمد، سر کلاس راهش دادم! چون می‌دانستم اگر ۱۰ دقیقه هم به کلاس بیاید؛ یعنی احساس مسئولیت نسبت به کارش

۴- هیچگاه بیشتر از دو بار حرفم را تکرار نکردم. چون اینقدر جذاب درس می‌دادم که هیچ‌کس نگفت بار سوم تکرار کن.

۵- هیچگاه ۹۰ دقیقه درس ندادم! چون می‌دانستم کشش دانش آموز متوسط و کم هوش و باهوش با هم فرق دارد.

۶- هیچگاه تکلیف پولی برای کسی مشخص نکردم! چون می‌دانستم ممکن است بچه‌ای مستضعف باشد یا یتیم.

۷- هیچگاه دانش آموزی را در دفتر نفرستادم. چون می‌دانستم درب دفتر ایستادن یعنی شکستن غرور.

۸- هیچگاه تنبیه تکی نکردم و گروهی تنبیه کردم! چون می‌دانستم تنبیه گروهی جنبه سرگرمی هست ولی تنبیه تکی غرور را می‌شکند.

۹- همیشه هر دانش آموزی را آوردم پای تخته، بلد بود. چون می‌دانستم که کجا گیر میکند نمی‌پرسیدم!