مهـدی یدالهی

🏴 شهادت حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) امام پنجم شیعیان رابه محضر حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف و همه پیروان خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام تسلیت و تعزیت عرض می نمایم . 
نام: امام محمدباقر (علیه السلام) 
کنیه: ابوجعفر
زادروز: ۱ رجب، ۵۷ق.
زادگاه: مدینه 
مدت امامت: ۱۹ سال (۹۵ تا ۱۱۴ق)
شهادت: ۷ ذی الحجه، ۱۱۴ق.
مدفن : قبرستان بقیع، مدینه منوره
محل زندگی : مدینه منوره
لقب : باقر، شاکر، هادی 
پدر: امام سجاد (علیه السلام )
مادر : فاطمه 
همسر : ام فروه، ام حکیم
فرزندان : جعفر،  عبدالله،  ابراهیم،  عبیدالله،  علی، زینب، ام سلمه
طول عمر مبارک : ۵۷ سال

امام محمد باقر (عليه السلام) : 

شرایط زمان، برای امام باقر و نیز امام صادق(علیهما السلام) زمینه‌ای را فراهم آورد که سایر ائمه(علیهم السلام) هرگز برایشان آماده نشد.
آن شرایط مساعد، معلول سستی پایه‌های حکومت  امویان بود. بحرانهای درونی نظام سیاسی در آن عصر، به حاکمان مجال نمی‌داد تا مانند حاکمان پیشین، بر خاندان رسالت فشار آورند و ایشان را منزوی سازند. این زمینه مساعد، سبب شد تا امام باقر(علیه السلام) و امام صادق(علیه السلام) بیشترین آرای فقهی، تفسیری و اخلاقی را در کتب فقهی و حدیثی از خویش بر جای گذارند.

این چنین است که فردی چون محمد بن مسلم می‌تواند سی هزار  حدیث از امام باقر(علیه السلام) نقل کند و شخصیتی چون جابر جعفی هفتاد هزار حدیث.

از نظر علمای شیعه، فقیه‌ترین فقیهان  صدر اسلام شش  نفرند که همه آنان از اصحاب امام باقر(علیه السلام) و امام صادق(علیه السلام) بوده‌اند. آنان عبارتند از: زرارة بن اعین، معروف بن خربوذ مکی، ابو بصیر اسدی، فضیل بن یسار،  محمد بن مسلم طائفی و برید بن معاویه عجلی.
 شیخ طوسی، در کتاب  رجال خویش، اصحاب و شاگردان امام باقر(علیه السلام) را که از آن حضرت نقل حدیث کرده‌اند ۴۶۲ مرد و دو زن دانسته است.

در میان اصحاب و شاگردان امام باقر(علیه السلام) برخی از نظر اعتبار و وثاقت مورد اتفاق اهل سنت و امامیه‌اند، و دسته‌ای به دلیل گرایش‌های عمیق شیعی، در دایره رجال  اهل سنت قرار نگرفته، بلکه تنها مورد اعتماد امامیه می‌باشند.
 با این همه، نباید تصور کرد که امام باقر(علیه السلام) آسوده و ایمن از محدودیت‌ها و ممنوعیت‌هایی بوده است که حکومت‌ها برای اهل بیت(علیهم السلام) فرآهم می‌آورده‌اند، بلکه بی‌تردید، جو حاکم بر زندگی امام باقر(علیه السلام) به شدت جو تقیه بوده است،  زیرا با  فرهنگ خاصی که در نتیجه حکومت‌های ناصالح بر جامعه حاکم شده بود، کنار نهادن تقیه به منزله دست کشیدن از فعالیت علمی و دور ماندن از ترویج معارف اصولی دین به شمار می‌رفت.

شخصیت امام نه تنها در نظر اهل  تشیع ممتاز است بلکه در منظر دانشمندان اهل سنت نیز شخصیت یگانه‌ای است. در ذیل به چند نمونه اشاره می‌شود:

 ابن حجر هیتمی می‌نویسد: ابوجعفر محمد باقر، به  اندازه‌ای گنج‌های پنهان علوم، حقایق احکام و حکمت‌ها و  لطایف را آشکار نموده که جز بر عناصر بی‌بصیرت یا بد نیت، پوشیده نیست و از همین روست که وی را «باقر العلم» [شکافنده علم] و جامع آن و برپاکننده پرچم دانش خوانده‌اند. او عمرش را در طاعت خدا گذراند و در مقامات عارفین بدان حد رسیده بود که زبان گویندگان از وصف آن ناتوان است. او سخنان بسیاری در سلوک و معارف دارد.

عبدالله بن عطا که یکی از شخصیت‌های برجسته و   دانشمندان بزرگ عصر امام بود، می‌گوید: علما را در محضر هیچکس کوچکتر از آنها در محضر ابوجعفر یعنی امام  ندیدم.
 ذهبی درباره امام باقر(علیه السلام) می‌نویسد: از کسانی است که  بین علم و عمل و آقایی و شرف و وثاقت و متانت جمع کرده، و برای خلافت اهلیت داشت.
sapp.ir/entezare_zohoor