مهـدی یدالهی

حجت الاسلام روحبخش: اسلام یک دین است، دین یعنی داشتن بهترین روش برای زندگی موفق؛ خب دین ما پر است از مبانی تربیتی و اجتماعی که از قرآن و احادیث معصومین ما ارتزاق می شود که در هر زمانه ای کاربرد خودش را دارد. وقتی ما سراغ قرآن می رویم، می بینیم قرآن به کرات برای انتقال بهتر مفاهیمش از هنر کمک می گیرد، از قصه های قرآنی گرفته که شامل آغاز و درگیری و پایان و شخصیت های مختلف و هنر موسیقیایی بعضی آیات که حتی وزن و قافیه در آن رعایت شده است مثل سوره ناس، تا ادبیات فوق العاده ای که در قرآن وجود دارد که همین هنرهای موجود در قرآن جزو اعجاز آن به شمار می‌رود.

اینکه قرآن از سبک های مختلف هنر استفاده می‌کند آیا معنایش این نیست که انسان برای انتقال مفاهیم دینی از هنر استفاده کند تا بیشتر به جان مخاطب بنشیند؟! قطعا همین است.

اما تئاتر؛ تئاتر یعنی یک بازیگری جلوی چشم مخاطب، برخلاف سینما، بر خلاف فیلم که فقط روی پرده شما تصاویری را می‌بینید. در تئاتر، انسان، انسان‌ها را حس می‌کند حرفشان را از زبان خودشان می‌شنود و در این هنر است که مخاطب می‌تواند ارتباط خاصی برقرار کند، خب این یک سبک سازنده برای انتقال مفاهیم دینی می‌تواند باشد.

علوم تربیتی و علوم اجتماعی که در اسلام وجود دارد باید به صحنه بیاید تا مخاطب ببیند در درگیری‌ها و کشمکش‌های زندگی راهکار چیست؟ و تعامل انسان های مختلف با آن چیست؟، البته ارائه این مباحث در تئاتر کنونی حرکت جدیدی نیست، ولی عمده تئاترها و حتی در سینما فاقد حل مسئله مناسب است و اینکه کلید حل مسئله درگیری در کجاست گاهی گم می‌شود.

بنابراین مخاطب، تنها برداشتی، منتقدانه از جامعه دریافت می‌کند؛ اما اینکه با این درگیری موجود چطور کنار بیاید، این پاسخی است که کمتر به آن پرداخته شده است.